Lou-Ann heeft onplanbare hulp nodig

Lou-Ann lijdt aan DIS. Dat staat voor Dissociatieve Identiteitsstoornis. Een complexe aandoening waar nog niet heel veel over bekend is. Al onderscheidt de wetenschap wel een viertal belangrijke symptomen: 1. Fragmentatie van de identiteit in twee of meer afzonderlijke persoonlijkheidstoestanden; 2. Terugkerende hiaten/gaten in het herinneren van alledaagse gebeurtenissen, belangrijke persoonlijke informatie en/of psychotraumatische gebeurtenissen; 3. De afzonderlijke persoonlijkheden nemen regelmatig het gedrag over en 4. Het horen van stemmen van de andere persoonlijkheden.

Uitdaging

Voor mensen met DIS is het dagelijks leven een grote uitdaging. Hulp is voor Lou-Ann niet altijd nodig, maar moet wel op afroep beschikbaar zijn. En juist dát kan ‘Een beschermd thuis’ haar bieden.

Dat ze daarbij zelf heel goed weet waar bij haar de problemen liggen, bleek ook wel toen ze er enige tijd geleden voor het hele begeleidersteam een presentatie over gaf. ‘DIS is een gevolg van een vroegkinderlijk trauma’, vertelde ze daar. ‘Jonge kinderen hebben allemaal verschillende delen in zich die hen in hun leven moeten beschermen. Bij de ontwikkeling daarvan in een veilige setting, integreren die delen – ze hebben allemaal een eigen taak – tot een geheel. Anders gezegd: het lichaam leert te dissociëren. Daardoor kan het in een verlaagd bewustzijn komen waarin gedachten, emoties, lichamelijke sensaties of herinneringen tijdelijk onderbroken of losgekoppeld worden van het bewustzijn. Je neemt zaken – ook die zich in je beleving afspelen – minder goed of helemaal niet bewust waar. Voorbeelden daarvan zijn ‘op de automatisch piloot’ naar huis rijden. Je komt wel aan, maar niet helemaal bewust van hoe je hebt gereden. Of je kunt dagdromen: je bent wel ‘bij’, maar volledig in gedachten verzonken. Dit zijn lichte vormen van dissociatie die iedereen wel kent. In de zwaardere vorm is het een effectief beschermingsmechanisme: je krijgt de heftigheid van gebeurtenissen niet mee…’

‘Bij mensen met DIS is dissociëren problematisch’, vervolgt Lou-Ann. ‘Dat is het gevolg van een zeer heftig trauma in de jonge jaren, waardoor die verschillende beschermingsdelen los van elkaar zijn blijven functioneren. Die nemen dan het lichaam en gedrag over. Dat noem je een ‘switch’. Daarbij komen andere persoonlijkheden (of delen ervan) tevoorschijn. Bij mij – maar een ander met DIS kan het anders ervaren – zijn dat er zes met allemaal een eigen naam, leeftijd en karakter. Ze weten niet van elkaar, maar praten 24/7 en door elkaar heen tegen me. Samenwerken is iets wat bij ‘ons’ nog niet lukt. Door zo’n switch kan ik dan volledig vastlopen en bijvoorbeeld zelfbeschadigend gedrag gaan vertonen…’

Onplanbaar

De reguliere GGZ is niet ingesteld op het leveren van de onplanbare zorg zoals Lou-Ann die nodig heeft. Alweer geruime tijd is ze daarom in behandeling bij ‘Een beschermd thuis’. ‘Daar voel ik me heel erg gesteund’, zegt ze. ‘Ik heb er meerdere begeleiders die ik meerdere keren per week zie. Dat geeft rust. Ook kan ik gebruik maken van de Bereikbaarheidsdienst. Zo is er dag en nacht hulp beschikbaar. Al vind ik het best moeilijk om daar gebruik van te maken; ik voel me soms tot last. Maar gelukkig stelt het team me gerust en hebben ze gezegd dat dat nooit het geval zal zijn. Ik doe mijn best om dat ook echt te geloven. Maar één ding weet ik heel zeker: Ik zit hier echt op mijn plek!’