Trajectbegeleiding voor wie zijn draai niet zo makkelijk vindt

Jolanda Schuchard is zo’n trajectbegeleider; Simone (1993) is één van de cliënten die zij onder haar hoede heeft. Die had, toen ze twee jaar geleden met elkaar in contact kwamen, een werkverleden met slechte ervaringen. ‘Ik begon ooit in de autotechniek’, vertelt Simone. ‘Dat vond ik leuk, maar in het garagebedrijf waar ik werkte, werd ik na verloop van tijd het pispaaltje. Als enig meisje en door mijn persoonlijkheid was ik een makkelijk doelwit voor pesters. Daardoor liep ik vast en kwam thuis te zitten. Maar ik had een uitkering en daar wilde ik natuurlijk wel iets voor terugdoen. Via externe jobcoaches ben ik toen eerst vrijwilligerswerk gaan doen in kringloopwinkels. Later kwam ik terecht in een naaiatelier…’

Op beide plekken voelde Simone zich totaal niet thuis. Dus liep ze opnieuw vast. ‘Daardoor verloor ik het vertrouwen in de mensen die me begeleidden’, zegt ze. ‘Veel jobcoaches beloven je van alles. Maar als puntje bij paaltje komt, zetten ze je gewoon neer waar het voor hen het beste uitkomt. En dan vraag je je af of ze wel goed naar je geluisterd hebben; de aandacht onbreekt. Tegelijkertijd is er de druk van het UWV, waar ze toch wel vinden dat je zo snel mogelijk weer betaald werk moet gaan doen…’

Terug naar de basis

Op dat moment kwam Jolanda – toen net gestart als trajectbegeleider – in beeld. ‘Samen zijn we helemaal terug naar de basis gegaan’, blikt zij terug. ‘Pas op de plaats dus en dan van daaruit onderzoeken waar het steeds misgaat. Samen met haar persoonlijk begeleider ‘wonen’ zochten we uit wat Simone op de werkvloer nodig heeft, hoe ze zelfverzekerder en communicatief sterker kan worden en welke ontwikkelingsmogelijkheden er verder nog voor haar zijn. Uiteindelijk kwamen we erop uit dat dagbesteding in het cadeauwinkeltje van onze kinderboerderij een mooie opstap zou kunnen zijn. En dat blijkt het geval.’

Wat voor Simone voorzichting met één dagdeel per week begon, groeide uit naar drie dagdelen. Inmiddels maakt ze in de timmerschuur ook zelf allerlei leuke cadeautjes. Jolanda helpt haar kleine stapjes te zetten en overzichtelijke doelen te behalen. ‘Want’, zo weet de trajectbegeleider, ‘het moet niet te snel gaan. Op kleine successen kun je dan bewust verder bouwen en erachter komen wat je eigenlijk wilt en wat je leuk vindt. We hebben er twee jaar voor uitgetrokken…’

Duwtje

Of het daarna weer betaald werk gaat worden? Simone: ‘Dat sluit ik niet uit en het zou natuurlijk fijn zijn. Maar voorlopig hou ik me daar nog niet mee bezig. Wat ik wel weet, is dat ik heel veel aan de begeleiding van Jolanda heb. Als ik terugkijk, zie ik dat ik al best veel geleerd heb. Ik kan beter vertellen wat ik wel en niet wil. En langzaam komt ook mijn zelfvertrouwen en het vertrouwen in de begeleiding terug. Ja, ik ben er heel blij mee dat ik deze stap gezet heb. Dit was precies het duwtje dat ik nodig had. Anders had ik nu misschien nog stééds thuisgezeten…’