‘Ambulante hulpverlening is afwisselend, divers én uitdagend’

‘Als ambulant begeleider doe je waar de cliënt behoefte aan heeft’, zegt Jan. ‘Ik bezoek wekelijks zo’n 15 zelfstandig wonende mensen. De een heeft een verstandelijke beperking, de ander is juist hoogbegaafd. Maar er zijn ook mensen bij als Jeroen of cliënten met psychiatrische en/of psychosociale problematiek. Ik begeleid ze op alle mogelijke vlakken in het leven. De ene keer ben ik alleen een luisterend oor, de ander keer geef ik advies bij problemen en dilemma’s die ze tegenkomen of ruimen we samen de tuin op. Maar het kan ook zomaar zijn dat ik deelneem aan een gesprek bij de werkgever. Of dat ik mee ga bij een bezoek aan een medisch specialist. Daar horen cliënten vaak ingewikkelde verhalen. De helft daarvan dringt dan niet door of er worden verkeerde conclusies getrokken. Dan is het fijn als iemand meeluistert of wat extra vragen durft te stellen. Bovendien nemen specialisten dan vaak net even meer tijd om zaken uit te leggen…’

Valkuil

Jeroen – hij deed ooit MBO Laboratoriumtechniek – had tot 13 jaar terug een intensieve baan in de farmaceutische industrie. Interessant voor iemand met zijn persoonlijkheid, maar uiteindelijk ook véél te zwaar. Na een serie burn-outs en een zware depressie liep hij volledig vast. Via zijn huisarts kwam Jeroen met de ambulante hulpverlening in contact. Hij maakt het inmiddels best weer goed. Zeker op de maandag en vrijdag als hij als vrijwilliger werkzaam is bij het Leidse museum Boerhaave. Én op de donderdagen, waarop hij als enthousiast hobbyfotograaf een fotoclub in een buurthuis leidt. De overige dagen kennen voor hem geen vaste activiteiten. Jeroen: ‘Daar ligt voor mij een valkuil. Als ik dan geen planning heb, kan ik geen beslissingen nemen en is de kans groot dat ik de hele dag niks doe. Zelfs boodschappen doen en koken komt er dan niet van. Op dat vlak heb ik echt hulp nodig.’

En dus kruipen Jan en Jeroen op hun wekelijkse dinsdagse uurtje achter de pc om een weekplanning te maken. Samen bedenken ze activiteiten om Jeroens dagen te vullen. Maar ook leggen ze vast wat hij op welke dag eet. ‘Als het opgeschreven staat, heb ik iets om me aan te houden’, zegt Jeroen. ‘Dat houvast helpt me heel goed. Ik word dan wakker, kijk in m’n planning en ga aan de slag...’. ‘…En dan niet alleen met elke week uit gemakzucht dezelfde dingen’, vult Jan aan. ‘Ik geef ook tips voor bezoekjes aan andere, voor Jeroen nieuwe plekken om bijvoorbeeld te gaan fotograferen. Dan haal ik hem bewust uit zijn comfortzone. Pas nog is hij (Jeroen: ‘Dat had ik zonder Jan nooit gedaan!’) zelfs een midweek naar Berlijn geweest. En we denken samen alweer na over een volgend reisje voor Jeroen…’

Het verschil maken

Jan is inmiddels al zo’n 17 jaren ambulant begeleider bij De Haardstee. En het bevalt hem nog steeds erg goed. ‘Ik ben ooit opgeleid om les te geven in het basisonderwijs’, zegt hij. ‘Maar uiteindelijk was dat toch niet mijn ding. Toen ben ik eerst gaan werken in een instelling. Later kwam ik in de ambulante zorg terecht. Dit werk is echt heel afwisselend en divers. Maar ook uitdagend. Want je komt natuurlijk allerlei hulpvragen tegen. Je probeert dan maatwerk te leveren en voor je cliënten het verschil te maken. Maar voorop staat altijd dat zíj de regie hebben. Ze geven zélf aan wat ze willen en maken zélf uit of ze in eventuele adviezen meegaan. En ze mogen er ook zélf voor kiezen om de begeleiding op zeker moment te stoppen.’

Komt dat laatste wel eens in jouw hoofd op Jeroen?

‘Nee, zeker niet. Ik vind de begeleiding fijn, weet waar ik vandaan kom en dat ik het echt nodig heb. En Jan en ik hebben een goede klik. Hij geeft me steeds dat duwtje dat ik nodig heb om ergens toe te komen. Als ik de balans opmaak, kom ik erachter dat zijn hulp mijn leven echt een heel stuk leuker heeft gemaakt…’